محمد مهدى حسن 1285 ه ق / 1868 م 1374 ه ق / 1955 م نواب مهدى حسن خان بهادر فرزند مير حامد على مختار ، شاگرد فردوس مآب و استاد زبان عربى و فارسى و فردى بسيار باهوش و بااراده و در عين حال ترجمان علماى لكنهو معتمد حكومت بود تا آنجا كه از طرف حكومت ، لقب « خان بهادر » گرفت و مدتى منشى امور كالج شيعه و سلطان المدارس بود . خواهران وى در عقد مولانا ناصر حسين و مولانا سيد محمد باقر بودند و از اين لحاظ نيز بسيار مورد احترام بود . من او را ديده بودم ، فردى كم سخن و در عين حال بردبار بود و آداب علما را از نظر طرز پوشيدن لباس و رفتار رعايت مىكرد . وى در 3 ذيحجّه 1374 ه ق در سن بيش از هشتادسالگى درگذشت و در حسينيهء غفران مآب به خاك سپرده شد . دو دختر داشت كه يكى در عقد محمد رفيع ، وكيل و ديگرى به عقد مولانا سيد احمد بودند . محمد يوسف جعفرى 1339 ه ق / 1920 م فاضل اجل شمس العلماء ، خان بهادر مولانا محمد يوسف جعفرى از علماى بنگال بود . مجلة البرهان ، چاپ لودهيانه ، فوريهء 1912 م او را به عنوان عضو هيئت ممتحنه كلكته و مولوى نوشته است و دربارهء مجموعه‌اى تحت عنوان « گل صدبرگ » مشتمل بر يك‌صد رباعى او توضيحاتى داده است . مظفر حسن بنارسى 1369 ه ق / 1950 م مولانا قاضى مظفر حسن در بنارس زندگى مىكرد و از افاضل علما به شمار مىرفت . مهدى حسن بن مولوى بنياد على 1274 ه ق / 1857 م 1313 ه ق / 1895 م مولانا مهدى حسن فرزند مولوى بنياد على ( درگذشته به سال 1287 ه ق ) ، از اهالى بهيره بلوك فتحپور هنسوه بود . وى علاوه بر اينكه نزد پدرش درس خواند يكى از شاگردان بحر العلوم علن به شمار مىرفت و چون جوانى مقدس و آراسته بود ، امامت جمعه و جماعت جلالى